بـیـانـات رئیـس جمـهور[۱]

اگر بـیـامـوزیـم؛ که مـعـلم آرامـش و امـنیـت را بـه دانش آمـوز القاء کند

و اگر یـاد بـگیـریـم در بـرابـر پرسش های هم حـتی اگر بـه ظاهر پیـش پا افـتاده بـاشند

صبـر در پاسخ را در خود پرورش دهیـم و از آن طـرف بـا بـهیـنه سازی ایـن فـضا،

ندانسته ها و ناشناخته هایـمـان را در مـحـیـطـی امـن مـطـرح کنیـم؛

تعـامـل بـا اطـرافـیـانمـان را آمـوخته ایـم

و در زندگی امـروز و فـردایـمـان مـوفـق تر عـمـل خواهیـم کرد.

مـحـیـط امـن و بـه دور از تمـسخر؛ خشم و ناشکیـبـایـی سرخوردگی ها را از ندانستن دور مـی کند.

گاه هستند کسانی را که نمـی دانند امـا نه تعـامـل را بـلدند و نه مـی پرسند

و چه بـسا بـر دانسته های ندانسته خود اصرار و پافـشاری دارند.

بـرای فـرداهای بـهتر بـایـد فـضای ارتبـاط بـا هم را از خانه و مـدرسه شروع کنیـم.

همـه چیـز ختم بـه نمـره های کارنامـه ها نمـی شود. اگر همـه بـا هم رشد نکنیـم؛

ضربـه های آتی مـهلک تر خواهد بـود. چه بـسا کارنامـه هایـی بـا نمـرات درخشنده

بـه دست سرخورده های بـه جایـی رسیـده؛ بـی اهمـیـت گردند و بـاعـث سرخوردگی

و بـه بـاد رفـتن زحـمـات چندیـن ساله گردد و از آن طـرف چه بـسا کسانی که

فـقط نمـره خوب در کارنامـه دارند امـا در اجرا نه مـهارتی بـرای زندگی مـی دانند

و نه توان اجرای دانسته هایـشان را.هر چه هست بـایـد تمـام جوانب را در جامـعـه در نظر گرفـت.

کوتاهی در مـورد یـک قشر از جامـعـه چه آنهایـی که نمـی دانند

امـا بـستری بـرای پرسش و پاسخ نمـی یـابـند و قطـعـا سرخورده خواهند شد

و چه گرو هی که صرف نمـره مـلاک بـوده و تعـامـل را نیـامـوخته اند

و چه گروهی که هر دو را در سطـح عـالی دارند امـا تحـت فـشار های عـدم حـمـایـتی و بـداخلاقی

دو گروه قبـل سرخورده مـی گردند. ایـن مـنتهی مـی شود بـه کشوری بـا مـردمـان افـسرده و سرخورده

که امـیـد مـی رود بـا تدابـیـری فـرداهای بـهتری را بـرای ایـران رقم بـزنیـم.